نقد فیلم من مادر هستم به قلم فرهاد رنجی

خیلی سر و صدا کردن در سینمای ایران همیشه طرفدار و دشمنان زیادی رو برای خودش جمع میکند. فیلم جدید من مادر هستم رو دیروز رفتم سینما و دیدم. در مورد این فیلم زیادی  بل بشو شده! خبری نبود ! فیلم در صحنه هایی به بازگو کردن واقعیت هایی دارد که بی هیچ پیچاندن و آب و تاب دادنی اشاره کرده به ناپاکی های موجود در اجتماع ما !

نقد فیلم من مادر هستم به قلم فرهاد رنجی

فریدون جیرانی بعد از سه دهه فیلمسازی در سینمای ایران با این فیلم انگار تازه متولد شده است! او که با فیلم «قصه پریا» مسیری جدید در راه آگاه سازی اجتماع از آسیبهای جبران ناپذیر اجتماعی را در سینمایش در پیش گرفت و البته با کاستی های موجود در فیلمنامه نتوانست فیلمش را به سرمنزل مقصود برساند در فیلم «من مادر هستم» برای اجتماع خود، برای جوانانش، برای پدران و مادرانی که دختری دارند و حواسشان جمع نیست، برای همه خوانندگان جنایتهای خانوادگی فاجعه بار در صفحه حوادث که فقط می خوانند و آهی می کشند و مرگ را برای همسایه می دانند، برای آنها که می دانند یا شنیده اند یا از نزدیک دیده اند پرونده های حجیم جنایی خانوادگی را در مراجع قضایی، برای آنها که شاید زندگی شان به مختصات یکی از چند شخصیت این فیلم شبیه است. برای آنها که در لبه پرتگاه نیاز به یک تلنگر برای فرار دارند، برای آنها که نمی خواهند ببخشند و لذت بخشش را تجربه کنند و برای تک تک افراد یک اجتماع که مطمئنا از هیچ نوع لغزشی مصونیت ندارند هشدار مهمی دارد.

مدتها است که سینمای ایران از فیلمهای خنثی که فقط برای سرگرمی ساخته می شود لبریز شده است اما با اطمینان و وجدانی آسوده می توان مردم را از هر قشری که به سن بلوغ رسیده است به تماشای این فیلم انساندوستانه دعوت کرد و به آنها تضمین داد که «من مادرهستم» مجموعه ای است برخاسته از یک فیلمنامه دقیق و ارزشمند، کارگردانی آگاه که درک کاملا درستی از شخصیتها و اجتماع امروز دارد و از نزدیک شاهد بحران گسست روابط در برخی خانواده های ایرانی بوده است ، بازیهای درخشان و به شدت تاثیرگذار و نزدیک به واقعیت و چند سکانس که نوع اجرای آن از سوی جیرانی شگفت آور است که اشاره به آن در شرایط کنونی قصه را لو خواهد داد و در آینده بهتر می توان به آن پرداخت.

سکانس های تکان دهنده در این فیلم خیلی زیاد است ما بدون اطلاع از بقیه داستان تا آخرین لحظه بایستی روی صندلی خودمان میخکوب بشویم. آخر این فیلم به قدری واقعی و تلخ است که ناخودآگاه از خشم و نفرت نسبت به انتقام از جایت بلند می شوی و تا چند ساعت ذهنت را درگیر خودش میکند.

صحنه های جالبی در فیلم بود که خیلی معنی داشت و از دیدگاه من بایستی اینها را در این فیلم بزرگنمایی کرد تا خوردن مشروب را ! لحظه ای که مادر آوا به جای آوا قتل سعید را گردن گرفت ! یا سکانسی که جوان عاشق اگرچه جریان تجاوز و اعدام را هم فهمید ولی تا لحظه آخر ماند و پا به پای عشقش سوخت. عذاب وجدان پانته آ بهرم در آخر فیلم خیلی تکان دهنده بود که پیش روانشناس داشت اعتراف میکرد. در کل فیلم فریدون جیرانی ارزش داشت که دیده شود. انصار نمی دانم به چه چیزی دارند اعتراض میکنند! مگر وقتی اخراجی های 3 اکران شد مخالفین هم به جلوی سینما هجوم آوردندو خواستار عدم اکران این فیلم شدند. کمی تامل چیز خوبی است.

فرهاد رنجی

/ 1 نظر / 69 بازدید
بلاگ دایر

وبلاگ خود را به فهرست وبلاگ های فارسی اضافه کنید. www.blogdir.ir

Whoops, looks like something went wrong.