من ... هستم. ... ساله. شارژ می ‌گیرم. وب (ارتباط تصویری) می‌ دهم !

آنها با ساختن یک «آی دی» به دنیای چت وارد می ‌شوند؛ نام و نشانی که می ‌تواند هیچ
بویی از واقعیت نبرده باشد؛ نام و نشانی مجازی در دنیایی مجازی. دنیایی که آمارها
نشان می ‌دهد، 70 درصد حاضرانش را جوانان تشکیل می‌دهند؛ 55 درصدشان بین 16 تا 25
سال و 45 درصد هم بالاتر از 25 سال. برای پیدا شدنشان تنها چند دقیقه حضور در اتاق
‌های چت کافی است. اغلب روسپیان اینترنتی، کارشان را فقط در دنیای مجازی انجام می
دهند. اما بعضی ‌هاشان صورت حضوری هم تن ‌فروشی می‌ کنند.

با این جمله خود
را معرفی می‌ کنند؛ «من ... هستم. ... ساله. شارژ می ‌گیرم. وب (ارتباط تصویری) می‌
دهم. وُیس(ارتباط صوتی) هم می ‌دهم.» بعضی ‌هاشان می ‌گویند: «تست هم می ‌دهم تا
مطمئن شوید» و بعضی‌ هاشان هم اهل تست دادن نیستد. 

وقتی با آنها چت خصوصی
را آغاز می ‌کنی، حرفی ندارند جز اینکه اول شارژ می‌ خواهند. کارشان را وقتی آغاز
می‌ کنند که شارژ بگیرند. بساط چانه‌ زنی اینجا هم برپاست. بعد از چانه‌ زنی‌ های
معمول، رقم می ‌شود 10 دقیقه وب، یک شارژ 2 هزار تومانی. نیم ساعت، یک شارژ 5 هزار
تومانی. آنها تن‌فروشی می‌ کنند، بدن خود را به نمایش می‌ گذارند، حرف می ‌زنند و
هر کاری که بخواهی می‌ کنند تا در نهایت از دیدنشان خسته شوی. خسته که شدی می ‌روند
سراغ مشتری بعدی. روایت مکرری که در روز بارها صورت می‌ گیرد. بگذریم از اینکه در
این بین بعضی دزدهای اینترنتی هم هستند که از این ترفند استفاده می ‌کنند تا فقط
شارژ بگیرند و باز بگذریم از آنهایی که شارژ دادنشان دزدی است.

دلایل شکل گیری این پدیده

در واقع نوع
دریافت آنها که کارت شارژهای تلفن است، دو مسئله را به ذهن متبادر می کند: اول
اینکه آنها این همه شارژ تلفن را برای چه می خواهند؟، دوم اینکه گویا شکل روسپیگری
این قشر از شیوه سنتی آن که برای تأمین معاش بود، فرسنگ ها فاصله دارد.

این
نوع روسپیگری در ازای گرفتن شارژ تلفن، ذهن را به سوی معنای دیگری از روسپیگری به
شیوه مدرن آن هدایت می کند که به این شغل به عنوان نوعی سرگرمی، تفنن و در جهت
تأمین مخارج تجملاتی فرد نگاه می شود.

مهدی مسلمی فر، روانشناس،
مشاورازدواج، و سکس تراپیست(روان‌درمانگر جنسی)، در زمینه دلایل اقدام به روسپیگری
مجازی و اینترنتی، مسائلی را عنوان می کند که به ویژگی های افزایش چنین پدیده ای در
میان جوانان اشاره دارد: روسپیگری اینترنتی برخلاف روسپیگری سنتی و حضوری صرفاً
جنبه اقتصادی ندارد، بلکه در حال حاضر به ابزاری برای "واسطه گری های جنسی" و
"پرزنت کردن خود" در برابر دریافت کنندگان سرویس هایی بدل شده است که در پی تأمین
پنهانی و فوری تمایلات و فانتزی های جنسی غیرمعمول خود، از طریق مشاهده گزینش شده
چنین تصاویری بر می آیند. این مسئله بر می گردد به اینکه "سکسوالیته" از دیدگاه
روان شناسی اجتماعی نیز یک پدیده چندبعدی است و ابعاد مختلف آن در جوامع مختلف به
اشکال و دلایل متفاوتی بروز پیدا می کند. از این منظر، فراوانی روسپیگری اینترنتی
در ایران دارای دلایلی چند است:

1. کلیه مزایای فعالیت های تحت وب، در
مناسبات مجازی روسپیگری اینترنتی نیز به چشم می خورد؛ برای یک دختر جوان می تواند
به صورت کاملاً بی نام و نشان و با کمترین احتمال شناسایی اتفاق بیفتد. به پوشیدن
لباس فاخر و حضور در مکان های عمومی احتیاجی نیست و در یک اتاق با حداقل امکانات
شخصی(اینترنت و ساخت یک آی دی) می تواند انجام شود. حتی متأسفانه برای مشتریان این
نوع سرویس ها، خصوصاً متأهلین و نوجوانان، این بی نام و نشان بودن به عنوان یک مکان
امن، سهل الوصول و دور از دسترس تلقی شده که در بسیاری از موارد زمینه ساز تقاضاهای
بیشتر و ملاقات های حضوری در آینده نزدیک چنین روابطی است.

2. این نوع از
روابط جنسی زمان و مکان خاصی ندارد. در حالیکه در روسپیگری سنتی تنها در طی ساعاتی
از شبانه روز و در مکان های خاصی این امکان برای روسپیان وجود دارد که به خیابان
بیایند و در معرض دید مشتری ها باشند. بنابراین چنین افرادی که معمولاً روزانه به
طور متوسط حدود 5 تا 10 مشتری دارن،. در هر ساعتی از شبانه روز و با صرف انرژی و
هزینه بسیار کمتر، می توانند فعالیت داشته باشند. همچنین شعاع جامعه آماری انتخاب
مشتریان در هرلحظه از چنین فعالیتی می تواند تا خارج از مرزها گسترده
شود.

3. اما به عقیده من، مهم ترین مسئله در روابط فعلی روسپیانه و شبه
روسپیانه دنیای مجازی، چه به عنوان ارائه دهنده و چه به عنوان دریافت کننده،
مناسباتی است که در بسیاری از موارد بر پایه مشاهده "فانتری‌های انحرافات جنسی"
نظیر نمایشگری (exhibitionism)، تماشاگری (voyeurism)، آزارگری جنسی (sexual
sadism) یادگارخواهی (fetishism) و ارائه سبک‌های غیرمعمول روابط جنسی شکل می گیرد
که جستجو و گزینش چنین مواردی عملاً در گذشته و در روسپیگری سنتی و حضوری، با
دشواری های زیادی حتی برای متقاضیان حرفه ای آن رو به رو بوده است. در واقع بسیاری
اوقات در این نوع روسپیگری برای هر دو طرف قضیه، نه مسئله مالی و بده بستان اقتصادی
مطرح است و نه حتی لزوماً ارضای جنسی و روابط ارگاسمیک، بلکه در این پدیده مبتذل
اجتماعی، گاهی اصل بر پرداختن به فانتزی های جنسی است که فرد به هر دلیل معمولاً
قادر به دریافت آنها در روابط جنسی معمول نیست.

همچنین با بررسی سایت ها و
صفحات پورنوگرافی در محیط مجازی می توان اشکال مختلف انحرافات جنسی را در چنین
مواردی مشاهده کرد که حتی در نامگذاری پسوندها و پیشوندهای این صفحات می توان به
راحتی آنها را مشاهده نمود. بنابراین افرادی که به دنبال این نوع سرویس ها در محیط
مجازی اند، در واقع در جستجوی ارضای سلائق جنسی خاص و بعضاً منحرفانه خود هستند که
در فضای معمولی نمی توانند آنها را بدست بیاورند.

4. همچنین در کنار مسائلی
که ذکر شد (مانند هزینه کمتر، صرف زمان کمتر، قابلیت سرچ و در دسترس تر بودن)، یکی
از دلایل دیگر پرداختن به این نوع روسپیگری که بیشتر می توان آن را نوعی پورنوگرافی
دانست، عدم وجود برخی از پیامدهای رابطه جنسی حضوری مانند به مخاطره افتادن سلامت،
احتمال از دست دادن آبرو، آسیب های جسمانی و کنترل اجتماعی و انتظامی برای طرفین
است که از این منظر، روابط ناسالم و پرخطر کارت شارژی و اینترنتی، می تواند به فضای
تأسف برانگیزی برای گسترش خودارضایی جوانان(و البته خوداشتغالی کم دردسر روسپیان)
بدل شود.

همچنین باید اشاره کنم که در کنار عوامل گسترش فحشای مجازی، نباید
وجود دلایل دیرینه روسپیگری را از یاد برد؛ دلایلی مانند: فقدان روابط محبت آمیز با
خانواده، خشونت، فقر، مهاجرت، زاغه نشینی، مشکلات اقتصادی، خانواده های از هم
پاشیده و همجواری با سوءاستفاده های جنسی دوران کودکی؛ چراکه اینها تشدید کننده و
تقویت کننده یکدیگرند.

/ 1 نظر / 119 بازدید